Imieniny obchodzą: Wera, Imisław,Grzegorz
Wtorek, 30 Września 2014

ADRES URZĘDU MIEJSKIEGO

ul. Plac Jana Pawła II 1
36-030 Błażowa
Centrala: (0-17) 22 97 119
Fax: (0-17) 22 97 077
E-mail: blazowa@blazowa.itl.pl

o gminie

samorząd

Ochrona środowiska

Oświata i kultura

Turystyka i rekreacja

Intertele

Zabytki

Kościół parafialny Parafii Rzymskokatolickiej p.w. św. Marcina w Błażowej został wzniesiony w latach 1896 – 1900 wg projektu architekta lwowskiego Jana Sas Zubrzyckiego. Murowany z czerwonej cegły z użyciem czarnej glazurowanej zendrówki oraz ciosów kamiennych do wykonania dużych elementów architektonicznych (portal główny, portale do zakrystii, cokoły, gzymsy wieńczące nawę główną i boczne, ościeża okien, rozeta zachodnia) oraz detali (klińce w oknach, daszki przypór), nieotynkowany. Trójnawowy ma 72 m długości, 54 m szerokości, bazylikowy, z wydłużonym prezbiterium, transeptem poprzecznym oraz dwoma wieżami od zachodu (50 m wysokości). Ściany naw opięte dwuskokowymi przyporami, ściany wież – trójuskokowymi przyporami. Dach nad korpusem nawy głównej wysoki, dwuspadowy skrzyżowany pod kątem prostym z dachem transeptu o tej samej wysokości – kryte czerwoną dachówką ceramiczną ze śladami wzorzystej dekoracji wykonanej w ciemnej dachówce. Nad prezbiterium dach dziewięciopolowy, kryty dachówką. Dachy nad nawami bocznymi, kruchtami i zakrystiami – pulpitowe, nad absydami przy transepcie – pięciopołaciowe, kryte blachą miedzianą. Nad wieżami dachy czteroboczne, wysokie, ostrosłupowe, załamane u podstawy, kryte blachą miedzianą. Sygnaturka na skrzyżowaniu naw, czteroboczna z czterema arkadowymi przeźroczami, zwieńczona ostrosłupową sześcioboczną iglicą. W elewacji zachodniej portal główny o szerokim rozglifieniu, trójuskokowy, zamknięty archiwoltą, zwieńczony trójkątnym szczytem; w dolnej kondygnacji portalu podwójny otwór drzwiowy, każdy zamknięty profilowanym pięcioliściem. W elewacjach bocznych: południowej i północnej transept – prostopadły do naw – zamknięty ścianą prostą zwieńczoną trójkątnym szczytem, z niższymi i węższymi pięciobocznymi apsydami. Wewnątrz prezbiterium jednoprzęsłowe zamknięte pięciopolową, przesklepioną apsydą; po obu jego stronach zakrystie z kruchtami. Nawa główna czteroprzęsłowa (ostatnie przęsło na skrzyżowaniu z transeptem), równa szerokości prezbiterium. Nawy boczne węższe i niższe, otwarte arkadowo do nawy głównej, ramiona transeptu jednoprzęsłowe zamknięte półkolistymi apsydami. Prezbiterium, nawa główna i boczne, transept, zakrystie, kruchty, przyziemia wież pokryte sklepieniami krzyżowymi. Kościół parafialny w Błażowej reprezentuje charakterystyczną w twórczości Jana Sas Zubrzyckiego tendencją do projektowania w duchu „stylu przejściowego” i poszukiwanie w architekturze polskiej „form narodowych”. W świątyni tej architekt zastosował rozwiązanie w którym połączył styl romański z gotyckimi elementami systemu konstrukcyjnego szkoły krakowskiej. Monumentalną architekturę ozdobił malowniczym i bogatym detalem (portal główny, rozeta, połączenia kamienia i różnobarwnej cegły, wzorzysta dachówka). Za projekt kościoła w Błażowej Jan Sas Zubrzycki otrzymał na Wystawie Krajowej we Lwowie złoty medal.
Kościół w Błażowej usytuowany jest na miejscu poprzedniego kościoła z 1822 r. (parafia erygowana przed 1432 r.) stanowi znaczącą dominantę architektoniczną w układzie urbanistycznym miasta.
Na podstawie art. 6, ust. 1 pkt. 1 c, art. 7, pkt. 1, art. 9 § 2 ustawy z dnia 23 lipca 2003 r. o ochronie zabytków i opiece nad zabytkami (Dz. U. z 2003 r. Nr 162, poz. 1568) oraz art. 104 kodeksu postępowania administracyjnego, w wyniku postępowania administracyjnego przeprowadzonego na wniosek Parafii Rzymsko – Katolickiej p.w. św. Marcina w Błażowej z dnia 16. 02. 2004 r. L.dz. 7/04 kościół parafialny rzymsko – katolicki p.w. św. Marcina w Błażowej wraz z najbliższym otoczeniem stanowiącym własność Parafii Rzymsko – Katolickiej w Błażowej został wpisany do zabytków nieruchomych województwa podkarpackiego pod numerem rejestru A – 109.

Kaplica mszalna p.w. Najświętszego Serca Pana Jezusa położona jest na terenie dawnego cmentarza grzebalnego w Błażowej. Została ona wzniesiona w 1904 r. jako wotum dziękczynne za wybudowanie kościoła parafialnego w Błażowej staraniem proboszcza Leona Kwiatkowskiego i parafian.
Murowana z czerwonej palonej cegły, z użyciem zendrówki, nieotynkowana. Wzniesiona na planie krzyża greckiego z węższym i niższym od korpusu głównego, zamkniętym pięciobocznie prezbiterium od zachodu oraz niskimi zakrystiami od północy i południa. Ściany opięte dwuskokowymi przyporami pokrytymi dachówką. Dachy korpusu głównego wysokie, dwuspadowe, skrzyżowane pod kątem prostym, nad prezbiterium pięciopołaciowy, nad zakrystiami jednospadowe, kryte czerwoną dachówką w typie marsylki. Na skrzyżowaniu naw sygnaturka przykryta czterobocznym, wysmukłym hełmem ostrosłupowym podbitym blachą, zwieńczonym krzyżem, rozdzielonym w połowie wysokości czterema arkadowymi przeźroczami; nad każdym z nich dwuspadowy daszek z kulą i krzyżem. Elewacja frontowa, wschodnia, z portalem na osi zwieńczona trójkątnym szczytem ze schodkowym blankowaniem. Portal o wykroju ostrołukowym , uskokowy, zamknięty w rodzaj obudowy wychodzącej przed lico elewacji, której górna część jest nadwieszona na wysuniętych cegłach i zamknięta szczytem ze ściętym wierzchołkiem, zwieńczonym równoramiennym kamiennym krzyżem. W szczycie ponad portalem pięć ostrosłupkowych blend rozmieszczonych schodkowo.
Elewacja zachodnia z prezbiterium przylegającym do ściany korpusu zwieńczonej trójkątnym szczytem zakończonym schodkowym blankowaniem. Elewacja południowa z transeptem na osi zamkniętym ścianą prostą, zwieńczoną szczytem rozwiązanym analogicznie jak w fasadzie, z dużym ostrołukowym, wielokwaterowym oknem osadzonym w rozglifionym do wewnątrz głębokim do wewnątrz ościeżu.
Korpus i ściany boczne transeptu zamknięte gzymsem koronującym złożonym z ostrokątnych arkadek powstałych ze schodkowo ustawionych cegieł. Elewacja północna zakomponowana analogicznie jak południowa z tą różnicą, że pomiędzy ściana boczną wschodnią transeptu a ścianą korpusu wybodowana została trójboczna wieżyczka zwieńczona uskokowym ceglanym gzymsem, przykryta trójpołaciowym daszkiem. Wewnątrz w prezbiterium sklepienie pięciopolowe, w nawie krzyżowej, w kruchcie kolebka z lunetami, w zakrystii północnej – żaglaste.
Autorem projektu kaplicy wg miejscowych przekazów był architekt lwowski Jan Sas Zubrzycki, który jest udokumentowanym twórcą kościoła parafialnego w Błażowej. Analiza stylistyczna kaplicy i porównanie zastosowanych tu form architektonicznych z innymi realizacjami tego architekta dowodzą, że są one charakterystyczne dla jego twórczości. Pozwala to na przypisanie Janowi Sas Zubrzyckiemu autorstwa projektu kaplicy.
Kaplica posiada duże wartości architektoniczne, stanowiąc znacząca dominantę przestrzenną w krajobrazie kulturowym miasta i historyczne, będąc kontynuacją istniejącej tu wcześniej kaplicy cmentarnej.
Cmentarz założony zapewne w początkach XIX w. z jednym nagrobkiem Macieja Grochmalickiego – organisty, ur. w 1780 r., zm. 1827 r.
Na podstawie art. 6, ust. 1 pkt. 1 c, art. 7, pkt. 1, art. 9 § 2 ustawy z dnia 23 lipca 2003 r. o ochronie zabytków i opiece nad zabytkami (Dz. U. z 2003 r. Nr 162, poz. 1568) oraz art. 104 kodeksu postępowania administracyjnego, w wyniku postępowania administracyjnego przeprowadzonego na wniosek Parafii Rzymsko – Katolickiej p.w. św. Marcina w Błażowej z dnia 16. 02. 2004 r. L.dz. 7/04 kaplica mszalna rzymsko – katolicka p.w. Najświętszego Serca Pana Jezusa wraz z terenem dawnego cmentarza w Błażowej, stanowiące własność Parafii Rzymsko – Katolickiej w Błażowej została wpisana do zabytków nieruchomych województwa podkarpackiego pod numerem rejestru A – 108. 


Dwór wraz z parkiem położony na p.b. 167, pgr 692, 693 posiada duże walory architektoniczne i krajobrazowe. Wzniesiony Zapewne w XVIII/XIX w., parterowy, murowany z cegły i kamienia, tynkowany. Na planie wydłużonego prostokąta, dwutraktowy, podpiwniczony.
Elewacja frontowa 8-osiowa, z gankiem wspartym 2 filarami, zwieńczonym trójkątnym odeskowanym szczytem. Cokół boniowany, naroża ścian opilastrowane. Okna prostokątne w opaskach. W piwnicach sklepienia kolebkowe.
Na podstawie notatek z księgi ławniczej wsi Błażowa z lat 1627-1748 można przypuszczać, że w tym czasie istniał w Błażowej dwór. Był to budynek drewniany, o mniejszym obrysie niż obecnie, z piwnicami wykonanymi z kamienia. Obecny dwór związany jest z nabyciem dóbr błażowskich przez Wincentego Skrzyńskiego herbu Zaremba od Flemmingów w 1835 r. Wtedy to zapewne przystąpiono do budowy na starych piwnicach - nowego, murowanego z cegły i kamienia dworu. Otrzymał on wówczas kształt i wystrój w stylu klasycystycznym z głównym wejściem w elewacji południowej na osi środkowej. Kilkadziesiąt lat później, na przełomie XIX i XX w., wzmocniono sklepienia kolebkowe w środkowej piwnicy i wykonano drobne roboty budowlane, w wyniku których zmieniła się funkcja i rozplanowanie wnętrz. Z okresem budowy dworu można wiązać powstanie parku. Dwór figuruje na mapie katastralnej Błażowej z 1851 r. Zaznaczono na niej jedynie obrys parku i folwark, nie uwzględniający jego kompozycji. Od 1912 r. założenie dworskie było własnością Nowaków, następnie dwóch Żydów - Bluma i Kramera, a w 1918 r. pozostałość dóbr błażowskich z dworem, folwarkiem i parkiem zakupił Ascher Silber - przemysłowiec z Rzeszowa, który do II wojny światowej prowadził wyprzedaż ziemi. W czasie okupacji niemieckiej pozostałość majątku wraz z zespołem dworskim znajdowała się w zarządzie komisarycznym. Od 1945 r. na terenie folwarku gospodarowała Spółdzielnia Produkcyjna (w dworze umieszczono biura). Przez pewien czas po wojnie w budynkach folwarcznych znajdowała się stadnina ogierów. Powolna degradacja zespołu dworsko-parkowego rozpoczęła się już od początków XX wieku. Nie ma przekazów o wcześniejszym układzie kompozycyjnym parku. W 1975 r. dwór wraz z parkiem został wpisany do rejestru zabytków woj. rzeszowskiego. Remont dworu w latach 1978-79 spowodował znaczną degradację pierwotnego wystroju klasycystycznego budynku. Teren dawnego folwarku i dwór był własnością Spółdzielni Produkcyjnej w Błażowej, obecnie jest w użytkowaniu Regionalnego Towarzystwa Rolno-Przemysłowego „Dolina Strugu” w Błażowej.
Obecnie park miejski o całkowicie nowym, współczesnym układzie kompozycyjnym zrealizowany został w latach 1972-1980. Na terenie parku i dawnego folwarku zachowały się pozostałości starodrzewia, w tym dęby szypułkowe - pomnik przyrody (obwód 430) na terenie Spółdzielni Produkcyjnej, 4 pomnikowe dęby i jesion - na terenie parku. Drzewostan parku stanowią obok dębów i jesionów lipy, kasztanowce, brzozy, graby, klony, topole, modrzewie - są to głównie nasadzenia młode, powojenne.
Na podstawie art. 5, pkt. 1, i art. 14, ust. 1. pkt. 1, Ustawy z dnia 15 lutego 1962 r. o ochronie dóbr kultury i o muzeach (Dz. U. Nr 10, poz. 48) oraz art. 97 § 1 k.p.a. Wojewódzki Konserwator Zabytków Urzędu Wojewódzkiego w Rzeszowie zarządza dokonanie wpisu do rejestru zabytków nieruchomych województwa rzeszowskiego dworu wraz z parkiem w Błażowej, pow. Rzeszów pod numerem rejestru A – 927.

Kaplica mszalna w Piątkowej usytuowana jest po północnej stronie drogi przez wieś, w pobliżu domu nr 94. Murowana z cegły, otynkowana, na rzucie prostokąta zamknięta trójbocznie. Dach dwuspadowy, kryty blachą, pod okapem profilowany gzyms. Elewacja frontowa południowa ujęta w narożach uproszczonymi pilastrami, zwieńczona trójkątnym szczytem flankowym wieżyczkami ustawionymi pod kątek, przykrytymi daszkami o kalenicach prostopadłych do siebie. Pośrodku szczytu wieżyczka z żeliwnym kutym krzyżem. W szczycie półkolista, przeszklona wnęka. Otwór wejściowy zamknięty łukiem pełnym z nadświetlem podzielonym szprosami. Drzwi dwuskrzydłowe płycinowe, w dolnej części z motywem arkadek, w górnej przeszklone. W elewacjach bocznych otwory okienne rozglifione uskokowo na zewnątrz. Wnętrze przykryte pozorną spłaszczoną kolebką; w apsydzie neogotycki ludowy ołtarzyk. Kaplica w Piątkowej wzniesiona zapewne w końcu XIX w. o nieustalonej fundacji, nawiązuje do formy kościółka o zredukowanym programie przestrzennym; stanowi istotny element architektoniczny w zabudowie wsi. Do czasu wybudowania nowego kościoła pełniła funkcję kaplicy filialnej Parafii w Futomie. Reprezentuje nieodłączne cechy tożsamości krajobrazu kulturowego Polski.
Na podstawie art. 6, ust. 1 pkt. 1 c, art. 7, pkt. 1, art. 9 § 2 ustawy z dnia 23 lipca 2003 r. o ochronie zabytków i opiece nad zabytkami (Dz. U. z 2003 r. Nr 162, poz. 1568) oraz art. 104 kodeksu postępowania administracyjnego, w wyniku postępowania administracyjnego przeprowadzonego na wniosek Parafii Rzymskokatolickiej p.w. N.M.P. Królowej Polski w Piątkowej kaplica mszalna w Piątkowej została wpisana do zabytków nieruchomych województwa podkarpackiego pod numerem rejestru A – 395.


Kościół parafialny p.w. św. Walentego w Futomie.
Na podstawie art. 6, ust. 1 pkt. 1 c, art. 7, pkt. 1, art. 9 § 2 ustawy z dnia 23 lipca 2003 r. o ochronie zabytków i opiece nad zabytkami (Dz. U. z 2003 r. Nr 162, poz. 1568) oraz art. 104 kodeksu postępowania administracyjnego, w wyniku postępowania administracyjnego przeprowadzonego na wniosek Parafii Rzymsko - Katolickiej p.w. św. Walentego w Futomie kościół parafialny rzymsko – katolicki p.w. św. Walentego w Futomie wraz z najbliższym otoczeniem, stanowiący własność Parafii Rzymsko – Katolickiej w Futomie został wpisany do zabytków nieruchomych województwa podkarpackiego pod numerem rejestru A – 136. Na wniosek Parafii Rzymskokatolickiej p.w. św. Walentego w Futomie wyposażenie i wystrój kościoła parafialnego zostały wpisane do rejestru zabytków ruchomych województwa podkarpackiego pod numerem rejestru B-176.
Kościół został wzniesiony w latach 1910 – 1911 wg projektu znanego architekta przemyskiego Stanisława Majerskiego. Murowany z czerwonej cegły z użyciem ciemnej glazurowanej zendrówki na planie krzyża, o wymiarach zewnętrznych 42,25 m x 23,60 m; detale architektoniczne (opaski okienne, przypory, portal główny, gzymsy) – otynkowane. Orientowany, trójnawowy z transeptem i jednowieżową fasadą zachodnią.
Prezbiterium przesklepione pięciopolową absydą; pomiędzy ramionami transeptu a prezbiterium po stronie południowej dwukondygnacyjna zakrystia, po północnej – kaplica Matki Bożej, przesklepione krzyżowo. Ramiona transeptu zamknięte ścianami prostymi, przykryte kolebkami. Nawa główna i boczne dwusprzęsłowe rozdzielone między sobą czterema wolnostojącymi filarami, na których wspierają się łuki arkad i gurty sklepienne. Trzecie przęsło od zachodu węższe, dwykondygnacyjne wydzielone z nawy głównej dwoma kolumnami i dwoma półkolumnami, z naw bocznych – ściankami pełnymi, zawierające od strony pn. i pd. Kruchy wejściowe. W drugiej kondygnacji tego przęsła chór muzyczny z prospektem organowym. W elewacji frontowej na osi środkowej czworoboczna – znacznie zryzalitowana – czterokondygnacyjna wieża zwieńczona ośmioboczną wieżyczką z czterema przeźroczami, przykryta hełmem podbitym blachą. W dolnej kondygnacji wieży flankowej z obu stron masywnymi przyporami znajduje się portal wejściowy, ponad nim duże rozetowe okno, powyżej wielokwaterowe okno zamknięte łukiem pełnym. Osie boczne fasady cofnięte w stosunku do wieży, zamknięte trójkątnymi szczytami z rzeźbami św. Ewangelistów: Marka i Łukasza w niszach arkadowych. Pomiędzy ścianami naw bocznych a ścianami wież od południa i północy wkomponowane dwukondygnacyjne pseudowieżyczki.
W elewacji południowej między ramieniem prezbiterium a wschodnią ścianą zakrystii wzniesiona pseudowieżyczka mieszcząca klatkę schodową do zakrystii. Zakrystia dwukondygnacyjna, zwieńczona fryzem kostkowym. Transept wysunięty przed lico naw, zamkniety trójktnym szczytem w którym rzeźba św. Mateusza Ewangelisty w arkadowej niszy.
Elewacja północna rozwiązana podobnie jak południowa z wyjątkiem braku pseudowieżyczki oraz trzech wydłużonych otworów okiennych w górnej kondygnacji kaplicy. W szczycie transeptu rzeźba św. Jana Ewangelisty. Absyda prezbiterium pięciopolowa, podzielona wysokimi trójskokowymi przyporami; otwory okienne wysmukłe zamknięte łukiem pełnym. Dachy: nad korpusem naw wysoki, dwuspadowy, skrzyżowany pod kątem prostym z dachem transeptu o tej samej wysokości, nad prezbiterium – pięciopołaciowy, nad pseudowieżyczkami – trójspadowe, nad wieżyczką i sygnaturką – ośmioboczne, wysokie, ostrosłupowe, zwieńczone kulą i krzyżem; wszystkie kryte blachą płaską.
Kościół parafialny w Futomie reprezentuje charakterystyczną w twórczości Stanisława Majerskiego – jednego z najbardziej płodnych architektów autonomii galicyjskiej – tendencją do projektowania w duchu „stylu przejściowego” bliską rozwiązaniom „szkoły krakowskiej”, łączącą monumentalizm z malowniczością form architektonicznych.
Świątynia ta należy do ciekawych realizacji tego architekta o bogatym programie przestrzennym, wyposażona w cenne elementy wystroju wnętrza pochodzące z poprzedniego kościoła. Wzniesiona na miejscu wcześniejszego drewnianego kościoła z 1576 r. stanowi znaczącą dominantę architektoniczną w krajobrazie kulturowym wsi.
Wyposażenie kościoła parafialnego w Futomie
1. Ołtarz główny, neobizantyjski, 1919-1920 r., pracowania Józefa Mullera w Monachium. Drewno polichromowane, pozłacane. Wym. Ok. 900 x 640 x 120 cm. W centrum Baranek Eucharystyczny, po bokach monogram Maria z liliami i symbole wiary, nadziei i miłości. Tabernakulum z tronem eucharystycznym wspartym na zdwojonych kolumienkach, w szczycie dwa adorujące aniołki trzymające koronę zamkniętą. W polu głównym ołtarza dwa obrazy z mechanizmem zasuwania: „Św. Walenty” (1746 r.) i „Matka Boża Niepokalana” (1595 r.), oba w sukienkach. Po każdej stronie dwie rzeźby: bł. Jakub Strzemię, św. Grzegorz I Papież, św. Sylwester I Papież i św. Stanisław.. W polu głównym zwieńczenia obraz „Św. Wojciech” (1919 r.).
2. Ołtarz boczny północny Matki Bożej Różańcowej, neobizantyjski, 1919-1920 r., pracowania Józefa Mullera w Monachium. Drewno politurowane, polichromowane, pozłacane. Wymiary ok. 700 x 290 x 145 cm. Obraz „Matka Boża Różańcowa ze św. Dominikiem i św. Katarzyną Sieneńską” (1919 r. pracowania Józefa Mullera). Pod spodem na ruchomych zasuwach obraz „Św. Antoni Padewski) (1714 r.) i „Św. Leonard”. Po bokach a aediculach stojące rzeźby Św. Jacek i Św. Salomea. W centrum zwieńczenia tondo z obrazem Św. Józef, szczyt zamknięty krzyżem trójlistnym.
3. Ołtarz bocznt południowy p.w. Św. Rodziny, pracowania Józefa Mullera w Monachium. Drewno politurowane, polichromowane, pozłacane. Wymiary ok. 700 x 290 x 145 cm. W centrum obraz „Św. Rodzina” (1927 r.), pod spodem na ruchomych zasuwach obraz „Serce Pana Jezusa ze Św. Małgorzatą” (1919 r. pracowania Józefa Mullera) i „Św. Michał Archanioł” (1644 r.). Po bokach w aediculach stojące rzeźby Św. Franciszek z Asyżu i Św. Andrzej Bobola. W centrum zwieńczenia tondo z obrazem „Św. Teresa z Lisieux”, szczyt zamknięty krzyżem trójlistnym.
4. Ołtarz boczny p.w. Matki Bożej Nieustającej Pomocy (w kaplicy północnej przy prezbiterium, d. Zakrystii), 1927 r., drewno polichromowane. Wymiary ok. 300 x 200 cm. W centrum prostokątne, szerokie obramowanie z wąskimi płycinami i obrazem Matki Bożej Nieustającej Pomocy – ikoną zakupioną w Rzymie przez ks. proboszcza Wojciecha Stachyraka. Boczne skrzydłą z trzema podziałami poziomymi, dwie płyciny dolne i górne z dekoracyjną rozetą z grawerowaną skośną kratką, pośrodku płyciny w wąskim obramieniu o bokach falistych obrazy „Św. Kazimierza” i „Św. Kingi”, deska/olej.
5. Ambona, neobizantyjcka, 1920 r., pracowania Józefa Mullera w Monachium, drewno polichromowane, pozłacane. Wys. całości ok. 650 x 130 cm. Zawieszona przy północnej ścianie nawy z wejściem w grubości muru pomiędzy łukiem tęczowym a pomieszczeniem dawnej zakrystii, obecnie kaplicy z ołtarzem Matki Bożej Nieustającej Pomocy. Pięcioboczny, profilowany korpus ze zwisem zakończonym szyszką, ażurowym fryzem arkadowym przy dolnej krawędzi ścianek. Profilowany wąski gzyms. Boczne ścianki oddzielone od siebie wąskimi kolumienkami, wewnątrz płyciny zamknięte półłukiem, wpisane w płyciny prostokątne, z płaskorzeźbami – postaciami św. Jana Chryzostoma, św. Alfonsa, św. Augustyna, św. Hieronima, św. Piotra. Zaplecek z płycinami w formie reomańskiego okna dwudzielnego z rozetami. Baldachim pięcioboczny z wieżyczkami na narożnikach i ażutowym fryzem maswerkowym. Szczyt w formie architektonicznej wieżyczki, na której stoi rzeźba Chrystusa Dobrego Pasterza.
6. Prospekt organowy i organy, neogotycki, początek XX w., autor Rieger, drewno polichromowane. Wym. 450 x 400 x 187 cm. Prospekt architektoniczny, jednosekcyjny, dziewięcioosiowy, dwuwieżowy o segmentach piszczałkowych w kształcie arkad ostrołukowych z dekoracją maswerkową. Dwie najwyższe wieżyczki wysunięte półkoliście do przodu, zwieńczone wydatnymi pinaklami z kwiatonami i żabkami. Pięcioosiowa sekcja środkowa nieznacznie cofnięta i obniżona w stosunku do sekcji bocznych. Na osi głównej tej sekcji wieża i segmenty skrajne ujęte lizenami, w górnej partii fryz z ażurową wicią akantu. W centrum zwieńczenia, na osi środkowej niskiej wieżyczki rzeźba stojącego anioła z rozłożonymi szeroko rękami i uniesionymi ku górze skrzydłami. Organy dziesięciogłosowe z kukułką: Cello 8’, Subbas 16’, Vox coelestis 8’, Salicjonał 8’, Bourdon 8’, Flet minor 8’, Pryncypał 8’, Dolce 4’, Oktawa 4’, Mikstura 2 chór. Połączenia: M 4’ (superoctaw) i M/P. Traktura gry i traktura rejestrów – pneumatyczne. Urządzenie di kalikowania i dmuchawa elektryczna.
7. Chrzcielnica, neogotycka, ok. 1920 r., drewno polichromowane, pozłacane. Wym. ok. 260 x 80 cm średnicy czaszy, średnica podstawy 130 cm. Podstawa ośmioboczna, dwustopniowa. Czaszę podtrzymuje rzeźba stojącego anioła w uniesionymi rękami i skrzydłami. Czasza ośmioboczna z płycinami na płaszczyznach, motywem fryzu arkadowego, profilowaniem w górnej części. Pokrywa ośmioboczna o bokach wklęsłych, na dolnej krawędzi ażurowy fryz z motywu lilijek. Na zwieńczeniu pokrywy grupa rzeźbiarska – Chrzest Chrystusa.
8. Baldachim procesyjny, początek XX w., jedwab, koraliki, haft. Wymiary 160 x 115 cm. Na czterech drążkach zakończonych mosiężnymi gałkami, prostokątny baldachim z kremowego jedwabiu o wzorze kwiatowym – wypukłym raporcie ze stylizowanych kwiatów w układzie geometrycznym. Całość pokryta po formie rozet, listkó i kwiatów haftem z użyciem wielobarwnych koralików – czerwonych, niebieskich i zielonych. Dolna krawędź baldachimu z lambrekinem i jedwabnymi pomponikami w kolorach żółtym, zielonym, fioletowym, różowym
9. Krzyż procesyjny, neobizantyjski, początek XX w. (1920 ), drewno polichromowane, politurowane i pozłacane. Ramiona krzyża zakończone trójliściem wpisanym w kwadraty. Od skrzyżowania ramion faliste promienie glorii. Szczupłe ciało Chrystusa z silnie ugiętymi nogami i tułowiem skręconym w literę „S”. Perizonium na sznurze, z wachlarzowo ułożonymi fałdami zwisu i pozłacaną bordiurą. Banderola z napisem INRI pionowa, falista, zawieszona na jednym gwoździu.
10. Rzeźba św. Barbara, barok, ok. poł. XVII w., drewno polichromowane. Wym. 162 cm. Stojąca w lekkim pontrapoście na podstawie w formie wypukłego małego wzgórka. Ubrana w suknię przepasaną sznurem o długich, wąskich rękawach, na ramionach płaszcz zawinięty wokół prawego łokcia. W lewej ugiętej ręce trzyma kielich, w prawej trzyma liść palmowy. Stopy bose. Na głowie ażurowy diadem. Włosy spięte, twarz o pociągłych rysach, wydatnych policzkach i wypukłym wysokim czole (zwężenie skroni).
11. Rzeźba św. Piotr, barok, ok. poł. XVII w., drewno polichromowane. Wym. 167 cm. Stojący w lekkim kontrapoście na podstawie w formie wypukłego małego wzgórka. Ubrany w suknię przepasaną sznurem o długich, wąskich rękawach, na ramionach płaszcz zawinięty wokół lewego łokcia. W lewej ręce trzyma otwartą księgę, w prawej klucze. Bose stopy. Włosy kręcone, krótkie, zarost o kręconych puklach. Twarz szczupła o pociągłych rysach, wydatnych policzkach i wypukłym wysokim czole (zwężenie skroni).
12. Rzeźba św. Łukasz, 1910 r. (na elewacji zachodniej kościoła), kamień. Wym. ok. 200 cm. Stojący w kontrapoście z lewą nogą ugiętą. W lewej ręce trzyma zamkniętą Ewangelię opartą o biodro, prawa dłoń oparta na jej grzbiecie, trzymająca pióro. Wzrok skierowany na wprost, długie włosy, wysokie czoło, długi zarost. Przy lewej nodze leży wół.
13. Rzeźba św. Marek, (na elewacji wschodniej kościoła), kamień. Wym. ok. 200 cm. Stojący w kontrapoście z prawą nogą ugiętą. W lewej ręce trzyma otwartą Ewangelię, prawą dłonią pisząc na jej kratach. Wzrok skierowany na wprost, długie włosy, wysokie czoło, długi zarost. Za postacią św. Marka stojący lew.
14. Rzeźba św. Jan, 1910 r. (na elewacji kościoła, płn. strona transeptu), kamień. Wym. ok. 200 cm. Stojący w kontrapoście z prawą nogą ugiętą. W lewej ręce trzyma otwartą Ewangelię, prawą dłonią pisząc na jej kratach. Twarz młodzieńcza, włosy długie rozłożone na ramionach. Przy lewej nodze siedzący orzeł z dziobem wtulonym w płaszcz.
15. Rzeźba św. Mateusz, 1910 r. (na elewacji kościoła, płd. Strona transeptu), kamień. Wym. ok. 200 cm. Stojący w kontrapoście z prawą nogą ugiętą. W lewej ręce trzyma otwartą Ewangelię, prawa ręka opuszczona trzymająca pióro. Głowa pochylona, twarz starca, włosy długie rozłożone na ramionach, czoło z wydatną łysiną, długi zarost. Przy prawej nodze siedzący aniołek ze złożonymi dłońmi.
16. Rzeźba – Grupa Pasyjna, barok, 1722 r., na belce tęczowej, drewno polichromowane. Wym. ok. 280 cm wysokość figur. Krzyż o ramionach zakończonych trólistnie, z 12 falistymi wydatnymi promieniami od skrzyżowania jego ramion. Szczupłe ciało Chrystusa z silnie wygiętymi nogami. Perizonium z guzem przy prawym biodrze, wachlarzowo rozłożone fałdy zwisu. Głowa silnie przechylona na prawą stronę, oczy zamknięte. Na obu ramionach pukle włosów. Palce dłoni zwinięte. Banderola pionowa, falista z napisem INRI. Matka Boża Bolesna stojąca po prawej stronie Jezusa, lewą dłonią ociera łzy, prawa dłoń na wysokości piersi. Ubrana w suknię o wąskich, marszczonych poprzecznie rękawach, płaszczu o bogatym udrapowaniu zawiniętym wokół pleców i pod prawym przedramieniem. Na głowie biała chusta. Maria Magdalena klęcząca po lewej stronie krzyża, obejmująca jego drzewco. Długie włosy, suknia przewiązana w pasie, płaszcz owinięty wokół bioder. Św. Jan stojąca za Marią Magdaleną z tułowiem odchylonym do tyłu, twarz skierowana w stronę Jezusa. Ubrany w bogato udrapowaną suknię i płaszcz zawinięty wokół obu ramion. Lewa dłoń na wysokości pasa, prawa ugięta, wysunięta ku przodowi.
17. Krucyfiks, przy wejściu głównym, pod chórem, (2 szt.), początek XX w. (1920?), drewno polichromowane. Wymiary 150 x x70 cm. Krzyż o ramionach zakończonych trójliściem. Ciało Chrystusa szczupłe, proporcjonalnie zbudowane. Perizonium długie, nieco powyżej kolan zawinięte na prawym biodrze z rozszerzającym się zwisem. Ramiona wysoko uniesione. Pukle włosów na obu ramionach. Banderola pionowa wycięta dołem „w ząb”.
18. Obraz M. B. Niepokalana, późny renesans, 1595 r. (w ołtarzu głównym), deska/olej, sukienki drewno pozłacane i posrebrzane. Wym. ok. 165 x 95 cm. Stojąca postać Matki Bożej z Dzieciątkiem na półksiężycu na tle krajobrazu górskiego. W prawym dolnym narożniku obraz klęczące postacie mężczyzny i dziecka w pozycji adorującej, zapewne fundator – sołtys Wodiczka (Wodzicki) z dzieckiem. Maria z twarzą ¾, skierowana ku Dzieciątku, wzrok zwrócony ku patrzącemu na obraz. Dzieciątko siedzące na lewym ramieniu, trzymające w lewej rączce księgę, prawą rączką palcami wskazujące na Maryją, lub błogosławiące. Wzrok Jezusa skierowany lekko w dół. W prawej ręce Maria trzyma berło. W dole krajobraz pagórkowaty (zielone wzgórza), w oddali górzysty krajobraz na linii niskiego horyzontu. Niebo pogodne, niebieski z drobnymi obłokami. Mężczyzna – fundator o krótkich czarnych włosach, krótkich wąsach, twarzy szczupłej o wysokim czole, zwróconek ¾ (widoczne lewe ucho). Ubrany w szaro-ugrową sukmanę o wąskich, długich rękawach, przewiązaną czerwonym sznurem, pod szyją zapięty zarzucony na ramiona kożuch. Przy szyi wysoki, uniesiony, marszczony kołnierz. Postać Maryi wraz z berłem, półksiężycem i Dzieciątkiem z nałożonymi pozłacanymi sukienkami, w promienistych gloriach, nimbach na których kaboszony z pseudokameryzacją. Płaszcz Marii z wzorem kwiatowym o wypukłym, dużym raporcie – w kolorze srebrnym
19. Obraz św. Walenty, barok, 1746 r., (w ołtarzu głównym), mal. Andrzej Ziemierowicz z Tyczyna, płótno/olej, naciągnięty na deskę, sukienki z 1918 r., metalowe, mosiądz repusowany, srebrzony i złocony. Wym. 162 x 99 cm. W centrum stojąca postać św. Walentego w stroju liturgicznym. Wokół głowy świetlisty nimb w kolorze miodowym, wokół którego nałożona metalowa promienista gloria o promieniach ostrych. Ornat zielony z czerwoną pretekstą i złotą bordiurą (zasłonięte sukienkami), długa biała komża z ażurową bodriurą u dołu i ażurowym mankietem. Na lewej ręce nalożony manipularz, dłoń na wysokości piersi trzymająca krucyfiks. Prawa ręka ugieta, dłoń w geście błogośławieństwa na wysokości ramienia. Twarz 3/4 , szczupła, zarost krótki, włosy lekko kręcone, wysokie czoło, małe drobne usta, oczy o ciężkich powiekach. Widoczne prawe ucho. Po bokach siedzące adorujące postacie kobiece i męskie, proszące o uzdrowienie. Na ziemi przed świętym leżace w powijaku niemowlę. Tło ciemnobrącowe z obłoczkami i czterema główkami aniołków. W prawym narożniku obrazu rozświetlone niebo w kolorze miodowym z rozszerzającymi się promieniami. Sygnowany „Anno Domini 1745”. Sukienki metalowe – ornat, manipularz, krzyżyk, nimb z 1918 r., uzupełnione po konfiskacie z 1785 r.
20. Obraz św. Leonard Opat, późny renesans, przed 1595 r. (w ołtarzu bocznym północnym), płótno/olej, naciągnięty na deskę, sukienki metalowe, mosiądz repusowany, srebrzony i złocony. Wym. 165 x 95 cm. Stojący święty w stroju brązowym zakonnym, na piersiach chrystogram IHS, na głowie tonsura. Twarz młodzieńca, ¾, widoczne lewe ucho. W lewej ręce trzyma pastorał, prawą – dwoma rozsunietymi palcami wskazuje na swoje serce. Przy jego stopach, po prawej, wyłaniający się młody mężczyzna z rozłożonymi dłońmi skutymi w kajdany, twarz z profilu, od ust biegnąca banderola zakończona „w ząb” z napisem „SOLVE VINCLA REIS”. Po lewej stronie, nieco z tyłu, klęcząca postać w stroju kapłańskim, w komży, z dłońmi złożonymi modlitewnie. Po prawej stronie, nieco z tyłu, stojący mały stolik przykryty czerwonym, długim suknem, na którym stoi krzyż ołtarzowy oraz infuła świętego. W tle krajobraz górzysty z małymi drzewkami na I planie, wzgórzami ugrowymi na II planie, w oddali na linii horyzontu niebieskie góry. Niebo pogodne, dołem zażółcone. Sukienki metalowe – wokół głowy nimb z promieni ostrych, chrystogram, pastorał, infuła, krucyfiks.
21. Obraz św. Antoni Padewski, barok, 1714 r., (w ołtarzu bocznym północnym), płótno/olej. Wymiary ok. 165 x 95 cm. Stojący, ubrany w habit franciszkański, w symbolicznym wnętrzu z podwieszoną ugrową kotarą. Twarz szczupła, młodzieńcza, z profilu, widoczne lewe ucho, wzrok opuszczony. Włosy z tonsurą. Przed nim mały stolik przykryty szarym długim suknem. Na stoliku leżące książki, jedna otwarta z podwiniętą kartą. Ponad blatem stolika obłoczek a chmurek na którym siedzi Dzieciątko Jezus przewiązane różową szatką wokół bioder. Święty obejmuje Jezusa prawą dłonią podtrzymując jego plecy, lewą dłonią dotyka kolanka. Jezus podaje lewą rączką kwiat lilii, prawa ręka opuszczona, z palcem wskazującym skierowanym ku leżącym na stoiku książkom. Na I planie przed stolikiem siedzący aniołek trzymający kosz z owocami i kwiat róży, w górnym narożniku dwie główki aniołków.
22. Obraz Św. Michał Archanioł, barok, 1644 r. (w ołtarzu bocznym południowym), płótno/olej. Wymiary ok. 150 x 90 cm. W centrum postać św. Michała w zbroi rzymskiej, stojący na prawej nodze, lewa noga ugięta, odchylona w tył, oparta o ciało leżącego diabła (tors mężczyzny o smoczym ogonie). Prawa ręka wyciągnięta ku górze, palce dłoni wyprostowane (wewnętrzna strona dłoni). W lewej opuszczonej i ugięte ręce trzyma wiejadło (?). Skrzydła uniesione. Głowa opuszczona, wzrok skierowany na diabła. Twarz młodzieńcza o niskim czole, drobnych ustach, zaróżowionych policzkach. Włosy rude, silne kręcone zaczesane z przedziałkiem, półdługie. Na głowie mały krzyży, wokół świetlisty nimb. Na ramionach czerwony, krótki płaszcz. W tle skłębione jasnoniebieskie niebo, na linii horyzontu rząd płomieni, przy dolnej krawędzi obrazu fragment urwiska skalnego.
23. Stacje Drogi Krzyżowej, neoklasycyzm, lata 30 – 40 XX w., dąb politurowany, płótno/olej. Wymiary ok. 79 x 48 cm, z ramą 105 x 73 cm. Wielofigurowe kompozycje o prawidłowo oddanych proporcjach, dość statyczne. Kolorystyka pastelowa, chłodna. We wszystkich obrazach odpowiednie wykorzystanie tych samych barw: błękit, złamana czerwień, brąz, sepia, biel, zabrudzona zieleń, pomarańcz, odcienie różu i fioletu. Rama drewniana, profilowana, zwieńczony łacińskim krzyżem pod którym numer stacji cyframi rzymskimi.
24. Monstrancja z oprawą, klasycyzm, 1 połowa XIX w., mosiądz pozłacany, odlew. Wysokość 67 cm . Stopa owal 23,5 x 20 cm Wypukła stopa na profilowanym cokole z puklowym motywem sznurowym. Płaszcz stopy podzielony na cztery pola z rozszerzającymi się wstęgami z motywem sznura i kwiatu wewnątrz. W polach cztery owalne medaliony w których przedstawienia czterech ewangelistów. Wokół ornamenty – kłosy zbóż i winne grono (na przemian). Nodus wazowany. Pod glorią motyw liści. Gloria promienista, owalna, wokół owalnej puszki. Promienie o złączonych wiązkach, wklęsło – wypukłe. Na tle promieni ażurowy wieniec z motywem wici roślinnej, różyczek, kłosów, rogów obfitości. Po bokach dwa anioły, w dole motyw Arki Przymierza, w górze plakietka z półpostacią Boga Ojca, nad którym spłaszczony baldachim z lambrekinem. Wokół glorii, pomiędzy wieńcem a promieniami, na sprężynkach ruchome kłosy zbóż, w szczycie glorii mały krzyżyk na kulce. Oprawa monstrancji tekturowa, obita skórą, wewnątrz wyłożona filcem na zewnętrznych płaszczyznach ozdobiona owalnymi fragmentami kurdybanu o motywie kwiatowym, częściowo pozłacanym.
Wszelkie prawa zastrzeżone · Gmina Błażowa · 2008